شفاعت
شفاعت عبارت است از واسطه شدن كساني در روز قيامت جهت بخشيده شدن و سريعتر به بهشت رسيدن انسان. به اين معني كه ائمه (ع) يا كسان ديگر در روز قيامت طايفه اي از مردم را مورد عنايت قرار داده و دستگيري مي نمايند و از برخي مهالك و مشكلات روز قيامت نجات مي بخشند و آنها را سريعتر به مقصد مي رسانند.
مسلماً موضوع شفاعت مانند تمام اتفاقات ديگر عالم مطابق قوانين مشخصي انجام مي شود به اين ترتيب كه شفاعت در روز قيامت حقيقت هدايتي است كه در دنيا انجام مي شود. يعني كسانيكه در دنيا توسط افرادي مورد هدايت قرار مي گيرند اين هدايت و به همان اندازه اي كه هدايت شده در روز قيامت به شكل شفاعت ظهور مي كند لذا شفاعت فقط در مورد ائمه و انبياء گفته نشده است بلكه بيان شده كه مثلاً علما و شهدا هم شفاعت مي كنند. چراكه از شئونات علماي حقيقي -آنها كه نور علم در قلبشان راه يافته و تنها ايشانند كه در مقابل خدا خشوع دارند- همان هدايت مردم است و شهدا نيز پس از شهادتشان كساني از مردم و آشنايانشان را هدايت مي كنند.
پس حقيقت شفاعت در روز قيامت، هدايت در دنياست. هركس در دنيا مورد هدايت ديگري قرار گيرد در قيامت مورد شفاعت او قرار ميگيرد. بنابراين كسانيكه فكر مي كنند هركاري كه مي خواهند در اين دنيا مي توانند بكنند ولي با توسل به اهل بيت مورد شفاعت قرار مي گيرند در اشتباهند بلكه اگر در اين دنيا مورد هدايت قرار گرفته و از خطاهاي خود كناره گيري كرده و به خدا روي آوردند در آن دنيا نيز مورد شفاعت قرار خواهند گرفت.
چنانچه در جاهايي ملاحظه شود كه شفاعت را مختص خدا يا پيامبر بيان كرده به اين معني است كه ايشان در برترين رده هاي شفاعت مردم قرار دارند و مقام ايشان در شفاعت چنان بالاست كه شفاعت ديگران در مقابل شفاعت ايشان ناچيز است (و اين خود نشان مي دهد هدايتگري ايشان نسبت به ديگران چقدر بيشتراست) بلكه شفاعت ديگران با اجازه ايشان و در تحت شفاعت ايشان قرار دارد لذا ملاحظه مي شود در بعضي از جاهاي ديگر صريحاً به شفاعت كساني غير از خدا و پيامبر اشاره گرديده است.
و السلام علي من التبع الهدي