|
بسم الله الرحمن االرحيم
احاديثي در كتاب ميزان الحكمه در ارتباط
انسان با خدا
نهى از اميد بستن به غير خدا.
730- پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله: خداى بزرگ مى فرمايد: بى گمان
اميد هر مؤمنى را كه به غير من اميد بندد، قطع مى كنم.
731- امـام عـلـى عليه السلام: تنها به خداى سبحان دل ببند، كه او مى
فرمايد: به عزت و جلال خودم سوگند كه اميد هر كس را كه به غيرمن اميد
بندد به نوميدى مى كشانم.
732- امـام عـلـى عليه السلام: هر كس از انسانى اميد و آرزويى داشته
باشد او را تعظيم و تكريم كند.
شكيبايى برآزار ديدن در راه خدا.
قرآن.
((بـعـضـى از مـردم مى گويند: به خدا ايمان آورده ايم و چون در راه
خدا آزارى بينند آن را چون عذاب خدا به شمار مى آورند و هرگاه از سوى
پروردگار تو مددى رسد، مى گويند: ما نيز با شما بوده ايم آيا خدا به
آنچه در دلهاى مردم جهان مى گذرد آگاه تر نيست ؟ )).
((پـس كـسـانـى كه مهاجرت كرده اند و از خانه هايشان رانده شده اند و
در راه من آزار ديده اند و جنگيده اند و كشته شده اند، گناهانشان را مى
زداييم )).
((پيامبرانى را هم كه پيش از تو بودند تكذيب كردند ولى آنها بر آن
تكذيب و آزار شكيبايى ورزيدند تـا پـيـروزى مـا فرا رسيدشان و سخنان
خدا را تغيير دهنده اى نيست و بى گمان پاره اى از اخبار پيامبران بر تو
نازل شده است )).
464- پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله: هيچ كس چون من در راه خدا
آزار و اذيت نديده است.
تشويق به حضور در مجالس ذكر خدا.
2385- امام على (ع): بر تو باد به شركت درمجالس ذكر.
2386- پيامبر خدا (ص): در باغهاى بهشت گردش كنيد.
2387- پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله: هـرگـاه تـعـدادى از
زمـيـنـيان انجمن ذكر خدا بر پا كنند تعدادى از فرشتگان در آن انجمن
بنشينند.
2388- پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله: مجلسها سه گونه است: پر سود
و غنيمت ، سالم و پژمرده.يـاد خـدا شـود، مـحـفل سالم محفل خاموش و
ساكت است و محفل پژمرده آن است كه به باطل پرداخته شود.
2389- امام باقر (ع): مردم سه گونه اند: سالم و غنيمت برده و بر باد
رفته.بـرده آن اسـت كـه ذكـر و يـاد خـدا گويد و بر باد رفته كسى است
كه زبان به بدگويى از مردم گشايد.
2390- لقمان (ع): مجلسها را زير نظر بگير، اگر مردمانى را ديدى كه
ذكر خداى عزوجل مى گويند با آنان بنشين ، چه ، اگر تو دانشمند باشى
دانشت تو را سودمى بخشد و آنان بر دانش تو مى افزايند و اگـر از عـلـم
بى بهره باشى آنان به تو دانش آموزند، شايد كه خدا بر آنان رحمت آورد و
رحمت او شامل تو نيز بشود.
2391- امام سجاد (ع) در دعا عرض مى كند: ما را از آنان قرار ده كه به
سبب يادتو از خواهشهاى نفسانى باز مى مانند...چندان كه رطوبت زبان خدا
گويان در مجالس پراكنده مى شود.
2392- امام صادق (ع): هـرگـاه عده اى در محفلى گرد آيند و در آن ذكر
خدا و ما نكنند آن محفل در روز قيامت براى آنان مايه دريغ خواهد بود.
2393- پيامبر خدا (ص): هرگاه باغى از باغهاى بهشت ديديد در آن به
گردش درآييد.بهشت چيست ؟ فرمود: محفل مؤمنان.
2394- امـام رضا (ع): هر كس در مجلسى كه ياد و نام ما در آن زنده نگه
داشته مى شود بنشيند، در آن روزى كه دلهامى ميرند دل او نميرد.
2395- امـام صـادق (ع) بـه فـضـيل فرمود: آيا با هم مى نشينيد و
گفتگو مى كنيد؟ عرض كرد: آرى ، فدايت شوم.اين مجالس را دوست دارم.هـر
كـس از مـا يـاد كـند يا در حضور او از ما ياد شود و از چشمش به اندازه
پر مگسى اشك درآيد خداوند گناهان او راببخشد اگر چه از كفهاى دريا
فزونتر باشد.
تشويق به يادكردن خدا درهنگام برخاستن.
2396- پـيـامـبـر خدا (ص): كفاره نشستن اين است كه بگويى: خدايا !
پاك و منزهى تو و ستايش از آن توست.بيامرز.
2397- امـام بـاقـر (ع): هـر كـه خواهد با پيمانه پر مزد گيرد، بايد
هنگامى كه مى خواهد از جاى خود برخيزد بگويد: اى پروردگار عزت و شكوه !
پاك و منزهى تو از هر توصيفى ، درورد بر فرستادگان خدا و ستايش از آن
خدايى است كه پروردگار جهانيان است.
2398- امـام عـلـى (ع): هـر كـس كـه خواهد با پيمانه پر مزد گيرد
بايد آخرين سخنش اين باشد: اى پـروردگـار شـكـوه ! تـو پاك و
منزهى...براى چنين كسى به ازاى هر مسلمان يك ثواب و حسنه منظور مى شود.
2399- پيامبر خدا (ص): هرگاه بهم رسيديد سلام گوييد و دست دهيد و چون
از هم جدا شديد با آمرزش خواهى يكديگر را ترك كنيد.
2400- امـام صـادق (ع): پـيـامـبر خدا هرگاه از مجلسى بر مى خاست ،
اگر چه زمانى كوتاه در آن جا نشسته بود، بيست و پنج مرتبه از خدا آمرزش
مى طلبيد.
بلا
مايه عشق به ديدار خداى سبحان است.
1963- پـيامبر خدا (ص): جبرئيل (ع) در نيكوترين چهره بر من فرود آمد
و گفت: اى محمد! حق تو را درود مـى فـرسـتد و مى فرمايد: من به دنيا
وحى كردم كه براى اوليا ودوستان من تلخ و ناگوار و تـنگ و سخت باش تا
عاشق ديدار من شوند و براى دشمنان من آسان و سهل و گوار باش تا ديدار
مرا ناخوش دارند، زيرا من دنيا را زندان دوستان خود و بهشت دشمنانم
قرار دادم.
1964- پـيامبر خدا (ص): خداى عزوجل مى فرمايد: اى دنيا! با بلاهاى
گوناگون به كام بنده مؤمن من تلخ شو و زندگى را بر او تنگ گير و به
كامش شيرين ميا تا [ مبادا ] به تو تكيه كند.
بلا نشانه محبت خداى سبحان است.
1946- سدير در حضور امام صادق (ع) بود، آن حضرت فرمود: خداوند هرگاه
بنده اى را دوست بدارد او را در بلا فرو مى برد.با بلا سپرى مى كنيم.
1947- امام باقر (ع): هرگاه خداى تبارك و تعالى بنده اى را دوست
داشته باشد او را در غرقاب بلا فرو مى برد و باران بلابر سر او مى
باراند و چون او را بخواند، فرمايد: لبيك بنده من.آن را براى تو مى
اندوزم و آنچه برايت بيندوزم تو را بهتر است.
1948- امام صادق (ع): هرگاه خداوند مردمى يا بنده اى را دوست بدارد
بر سر او بلا مى ريزد و از غمى به در نمى آيد مگرآن كه در غمى ديگر فرو
مى افتد.
كسى كه دچار بلا نشود مبغوض خداست.
قرآن.
((و اگر نه آن بود كه همه مردم [ در انكار خدا ] يك امت مى شدند
سقفهاى خانه هاى كسانى را كه به خداى رحمان كفر مى ورزند از نقره مى
كرديم و بر آنها نردبامهايى مى نهاديم تا بر آن بالا روند.خانه هايشان
نيز درهايى از نقره مى كرديم وتختهايى كه برآنهاتكيه زنند)).
1914- پيامبر خدا (ص): خداوند آدم شيطان صفت را كه بلاى جسمى و مالى
نمى بيند دشمن دارد.
1915- امام على (ع): خداوند به كسى كه او را در جان و مال وى نصيب و
بهره اى نيست احتياجى ندارد.
1916- امام سجاد (ع): من خوش ندارم كه آدمى در دنيا در عافيت باشد و
هيچ مصيبتى به او نرسد.
1917- امام على (ع): عافيت و سلامتى ، خود، درد است.
1918- امـام صـادق (ع): خداوند عزوجل فرموده است: اگر بنده مؤمن من
به دل نمى گرفت هر آينه سر كافر را دستارى آهنى مى بستم تا هرگز سر درد
نگيرد.
1919- امـام سـجـاد (ع) ـ دربـاره آيـه ((اگـر نه آن بود كه همه مردم
يك امت مى شدند...)): مقصود خداوند از اين آيه امت محمد است كه به يك
دين (ديگر) در آيندو همگى كافر شوند.
1920- امام صادق (ع) ـ در تفسير همين آيه ـ: اگر خدا چنين مى كرد هيچ
كس ايمان نمى آورد.توانگران و تهيدستان قرار داد و در ميان كافران نيز
توانگرانى و تهيدستانى.بيازمود.
خداشناسى حيوانات.
قرآن.
((ديـدم كـه خـودش ومردمش به جاى خدا خورشيد راسجده مى كنند و شيطان
اعمالشان را در نظرشان بياراسته است و از راه خدا منحرفشان كرده است و
به راه راست نمى آيند چرا خدايى را كه نـهـان آسـمـانـهـا و زمين را
آشكار مى كند و هر چه را پنهان مى داريد يا آشكار مى سازيد مى داند
،سجده نكنند)).
((هـيـچ جـنبده اى در روى زمين نيست و هيچ پرنده اى با بالهاى خود در
هوا نمى پرد مگر آن كه چـون شـمـا امـتـهايى هستند مادر اين كتاب هيچ
چيزى را فروگذار نكرده ايم وسپس همه نزد پروردگارشان گردآورده مى
شوند)).
4982- امـام صـادق (ع): اگـر هـر چـيز بر بهايم مبهم و پوشيده ماند
چهار امر بر آنها پوشيده نيست: آگاهى از اين كه آفريدگارى دارند وآگاهى
از طلب روزى.
4983- امـام كاظم (ع): در عهد سليمان بن داود (ع) مردم گرفتارخشكسالى
سختى شدند پس ، به آن حـضـرت شكايت برده از ايشان خواستند كه طلب باران
كند سليمان (ع) فرمود: بعد از نماز صبح بـراى طـلـب بـاران بـيـرون
خواهم رفت چون نماز صبح را خواند به همراه مردم بيرون رفت در راه
مـورچـه اى را ديـد كـه بـر دو پـاى خـود ايـسـتاده دست به آسمان
برداشته است و مى گويد: پـروردگـارا ، مـا نـيـز از آفـريـدگـان تـو
هـسـتـيم و از روزى تو بى نياز نيستيم ما را به سبب گـنـاهـان آدميان
هلاك مفرما در اين هنگام سليمان (ع) به مردم گفت: برگرديد كه به سبب
موجوداتى جز شما باران داده شديد پس در آن سال چنان بارشى داده شدند كه
هرگز مانند آن را به خودنديده بودند.
علت انكار خدا.
قرآن.
((سپس عاقبت آن كسان كه مرتكب كارهاى بد شدند اين شد كه آيات خدا را
دروغ انگاشتند و آنها را به تمسخر مى گرفتند)).
((بـلـكـه قرآن آياتى است روشن كه در سينه اهل دانش جاى دارد و آيات
ما را جز ستمگران انكار نمى كنند)).
((مى دانيم كه سخنانشان تو را اندوهگين مى سازد ، آنان تو را تكذيب
نمى كنند بلكه اين ستمگران سخن خدا را انكارمى كنند)).
((با آن كه در دل به آن يقين آورده بودند ولى از روى ستم و برترى جويى
انكارش كردند پس بنگر كه عاقبت تبهكاران چگونه بود)).
((آن كسانى را كه به ناحق در زمين سركشى مى كنند ، زودا كه از آيات
خويش رويگردان سازم )).
((بـگـو: بنگريد كه چه چيزهايى در آسمانها و زمين است و اين آيات و
هشدارها قومى را كه ايمان نمى آورند سود نمى دهد)).
4984- امـام صـادق (ع): بـه جـان خـودم سـوگند كه مردمان نادان (و
خدا نشناس ) را خداوند نادان نـيـافـريـده اسـت آنان دلالتهاى آشكار
ونشانه هاى روشن را در آفرينش خود مى بينند و ملكوت آسـمـانـهـا و زمين
و آفرينش شگفت آورى را كه در كمال اتقان و نظم است و بر وجود آفريدگار
دلالـت دارد مـشـاهـده مـى كـنـنـد اماآنان مردمانى هستند كه درهاى
گناهان را به روى خود گـشـودنـد و راه شـهـوتها را بر خويش هموار كردند
و در نتيجه هواهاى نفس بر دلهايشان چيره گـشـت و بـه سـبـب سـتـمى كه
بر خويش روا داشتند شيطان برايشان مسلط گشت و خداوند اينچنين بر دلهاى
متجاوزان مهر مى نهد (ودر نتيجه خداى را انكار مى كنند).
روزى و خداشناسى.
قرآن.
((اى مردم ! نعمتى را كه خدا به شما ارزانى داشته است ياد كنيد آيا جز
خدا آفريننده ديگرى هست كـه شـمـا را از آسـمـان و زمـيـن روزى دهـد ؟
خـدايـى جز او نيست ، پس چگونه عقيده شما را دگرگون مى سازند ؟ )).
((آيـا كيست كه به شما روزى دهد اگر او روزى خويش باز دارد ؟ نه ، در
سركشى و دورى از حق لجاج مى ورزند)).
4954- امام صادق (ع): چه زشت است كه آدمى در قلمرو خداوند هفتاد يا
هشتاد سال زندگى كند و از نعمتهاى او بهره گيرد اما خداى را چنان كه
بايد نشناسد.
4955- امام صادق (ع): اى مـفضل ! در افعالى چون خوردن و كه در وجود
انسان نهاده شده است بينديش اگر قرار بود انـسـان از روى آگـاهى به
نيازهاى بدنش به خوردن غذا مبادرت مى ورزيد ودر نهاد او انگيزه اى
وجـود نـداشـت كـه او را بـه اين كار ناچارسازد بيگمان در خوردن غذا
تنبلى و سستى مى ورزيد ، چندان كه بدنش فرسوده مى شد و ازميان مى رفت.
4956- امـام عـلى (ع): اى انسانى كه در كمال اعتدال وتناسب آفريده
شده اى ودر تاريكيهاى زهدانها و پـرده هاى تو در تو شكل گرفته وپرورده
شده اى ، آفرينشت از عصاره گل آغاز شد و در جايگاهى آرام و امـن
(زهـدان مـادر) تـازمانى مشخص و مهلتى تعيين شده نهاده شدى آن گاه كه
جنين هـسـتى در شكم مادرت مى جنبى و نه سخنى را پاسخ مى دهى و نه آوازى
را مى شنوى آن گاه از قـرارگـاه خود به سراى بيرون آورده شدى كه آن را
نديده اى و راههاى كسب سود و منافع آن را نـمـى دانـى چـه كسى تو رابه
مكيدن شير از پستان مادرت راهنمايى كرد؟ و چه كسى جايگاههاى طلب و
خواستن را به توآموخت ؟
تنظيم
: بهرام محسني نسب (Bahrammn@gmail.com
)
والسلام علي من
التبع الهدي
|
