چرا خدا انسان را آفريد ؟

از آنجا كه خدا بي نهايت مطلق است و داراي تمام هستيهاست هرآنچه كه در عوالم هست از هستي اوست و از آنجا كه هستي خدا از زماني اتفاق نيافتاده بلكه ازليست بنابراين هستي همه چيز هم مانند هستي خدا ازليست بنابراين از زمانيكه خدا بوده انسان هم بوده اما اين بودن انسان به معني بودن حقيقت وجود انسان است و منظور بدن انسان نيست. زمانيكه حقيقت انسان را خواستند به دنيا بياورند بدني به او داده شد تا با آن بدن در اين دنيا زندگي كند.

ادامه مطلب

روح

روح از كلمه راح به معناي باد است و نامگذاري روح به اين كلمه به خاطر آن است كه روح انسانها به خودي خود شكل خاصي ندارند و در هر عالمي كه قرار مي گيرد در قالب بدن و جسمي متناسب با همان عالم كه قرار مي‌گيرد در آن قالب به زندگي در آن عالم مي پردازد.

از آنجاكه هستي روح انسانها از هستي خداست به همان دليل كه از چيستي خدا نمي‌توان حرف زد از چيستي روح نيز نمي‌توان حرف زد و فقط در مورد خصوصيات و صفات روح مي‌توان سخن گفت. (اين ويژگي در مورد تمام هستي هاي ديگر نيز هست يعني ...

ادامه مطلب

معرفت نفس نزديكترين راه رسيدن به خدا

روش دين اسلام در رابطه با سلامت قلب و صفاى نفس كه تنها معيار و ملاك در سعادت و شقاوت و ثواب و عقاب انسان مي باشد اين است كه همانا معرفت به پروردگار از طريق معرفت نفس ، نزديك ترين راه و كامل ترين نتيجه مى باشد؛ براى اينكه اين طريق قوى تر است و تاكيد بيشتر را از آن خود ساخته است . و براى همين است كه قرآن و سنت اين هدف را مد نظر قرار داده اند و با هر زبان ممكنى كه شده به اين قصد دعوت مى نمايند.

خداوند سبحان در سوره حشر 59، آيه 18 و 19 مى فرمايد "يا ايها الذين امنوا اتقوا اللّه و لتنظر نفس ما قدمت لغد و اتقوا اللّه ان اللّه خبير بما تعملون و لا تكونوا كالذين نسوا اللّه فانساهم انفسهم اولئك هم الفاسقون" يعني اى كسانى كه ايمان آورده ايد، از خدا پرو داريد؛ و هر كسى بايد بنگرد كه براى فرداى خود از پيش چه فرستاده است ؛ و باز از خدا بترسيد. در حقيقت ، خدا به آنچه مى كنيد آگاه است . و چون كسانى مى باشيد كه خدا را فراموش كردند و او (نيز) آنان را دچار خود فراموشى كرد؛ آنان همان فاسقانند.

ادامه مطلب

حجب ظلماني و نوراني، سير نزول و صعود انسان

زمانيكه خداوند حقيقت انسان را آفريد جهت پخته شدن و به بندگي رسيدن انسان، او را مرتبه به مرتبه در عوالم كثرت نزول داد تا به پايين ترين مرتبه كه همان عالم ماده بود رسيده و مستقر شد تا در اين عالم رشد كرده، جا افتاده شود و لايق بهشت كه همان رضوان الهي است برسد و به سمت مبداء عالم كه اصل وجود اوست صعود نمايد اين همان سير نزول و صعود انسان مي‌باشد. اما براي اينكه انسان از اين مراتب نزول يافته صعود نمايد بايستي ابتدا از پايين ترين عالم كه مراتب مادي دنيايي و بدني اوست خارج شده و به همين ترتيب در مراتب كثرت صعود نمايد تا به مراتب بالاي عالم وحدت نائل شود. بنابراين هنگام صعود انسان بايد حجب ظلماني را كه مرتبه ماده دني و پست اوست كنار گذاشته و پس از آن حجب نوراني را پاره نموده و به مبداء و اصل خود برسد.

ادامه مطلب

دوره‌هاي زندگي انسان

1- طفوليت    2- كودكي   3- نوجواني   4- جواني   5- ميانسالي   6- پيري

1-   طفوليت :

دوره رشد بدني و هماهنگي بدن با اقتضائات اين دنيا مي‌باشد لذا تمام تلاش در تربيت كودك در همين رشد بدني و مغزي او است. بنابراين به تغذية طفل بايد رسيدگي كرد همچنانكه خداوند هم شير را كه شيره جان مادر است به بهترين شكل و در عالي ترين شرايط (در آغوش مادر كه محل امن و آرامش طفل است) براي او مهيّا است. اين دوره تا قبل از دو سال است.

ادامه مطلب

محبت ، عشق و تنفر

محبت حالتي است قلبي كه بر اثر آن حالت كشش و جذابيتي نسبت به فرد يا موضوع مورد محبت حس مي‌شود.

اساس و مبناي محبت سنخيت و همانندي است كه بين فرد مورد محبت و فرد داراي محبت وجود دارد. اين سنخيت و همانندي مي‌تواند ظاهري باشد يا حقيقي. چنانچه سنخيت فقط يك خيال باشد باز محبت ايجاد مي شود فقط با اين تفاوت كه اين محبت يك محبت كاذب است و مبناي حقيقي و واقعي ندارد.

هرچه محبت مبناي حقيقي و واقعي بيشتري داشته باشد حقيقي‌تر و اساسي‌تر مي باشد يعني ماندگارتر بوده و با هر اتفاق ناچيز از بين نمي رود. برخلاف محبت كاذب از آنجا كه از روي وهم است همينكه توهمات از بين مي رود و واقعيات ديده مي شود محبت هم از بين مي رود و گاه به تنفر تبديل مي شود. نام گذاري اينگونه محبتها به محبت كاذب به همين خاطر است.

ادامه مطلب